De verdoofde stad – 22 maart 2016

het komt goed, zegt ze juist voor we afscheid nemen

en ik de stad instap

die ik zojuist nog dacht te kennen

maar die eensklaps een vreemde is

 

de straten leger, de stemmen stiller ik

zie onbekenden aan en

kan feilloos hun gedachten lezen

 

het komt goed, zegt ze, we laten ons niet kisten

maar hoop vindt nog geen grond in mij

 

langs wegen van vervreemding loop ik

te zoeken naar woorden

maar vind ze niet

 

© maart 2016

Eerste stappen in het ochtendgroen

het is koud, donker en verlaten

de stille kilte van de stenen in mijn lijf

ik richt mijn ogen naar omhoog

maar ik zie niets

mijn nek doet pijn.

wie komt mij bevrijden?

 

ik ben alleen, zonder houvast

en ik ben bang

dat ik vergaan zal als de bladeren in de put

verstrikt zal raken in het web van boze spinnen

verslonden door een uitgehongerd legioen.

 

ik roep, alleen mijn echo antwoordt mij

ik sla mijn armen om me heen en sluit mijn ogen

het is voorbij, het duister neemt bezit van mij

 

maar dan kruipt, aarzelend, wat licht naar binnen

het zonlicht raakt me zachtjes aan en ik ontwaak

ik snuif de geur van bloemen op die rond de putrand staan

 

laat me nog even wenen. Stil zijn. Sterven.

straks, als het tijd is

zal ik zelf naar boven gaan

de ladder vinden die voor mij verborgen leek

mijn eerste stappen zetten in het ochtendgroen

 

een psalm voor de Veertigdagentijd

annet buurman