Eerste stappen in het ochtendgroen

het is koud, donker en verlaten

de stille kilte van de stenen in mijn lijf

ik richt mijn ogen naar omhoog

maar ik zie niets

mijn nek doet pijn.

wie komt mij bevrijden?

 

ik ben alleen, zonder houvast

en ik ben bang

dat ik vergaan zal als de bladeren in de put

verstrikt zal raken in het web van boze spinnen

verslonden door een uitgehongerd legioen.

 

ik roep, alleen mijn echo antwoordt mij

ik sla mijn armen om me heen en sluit mijn ogen

het is voorbij, het duister neemt bezit van mij

 

maar dan kruipt, aarzelend, wat licht naar binnen

het zonlicht raakt me zachtjes aan en ik ontwaak

ik snuif de geur van bloemen op die rond de putrand staan

 

laat me nog even wenen. Stil zijn. Sterven.

straks, als het tijd is

zal ik zelf naar boven gaan

de ladder vinden die voor mij verborgen leek

mijn eerste stappen zetten in het ochtendgroen

 

een psalm voor de Veertigdagentijd

annet buurman

 

Reageer op deze pagina

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.